Icarusblauwtje spotten in Nederland

Van begin mei tot begin oktober, in twee en soms drie overlappende generaties; de eerste vlinders verschijnen al eind april. Hij zit in allerlei kruidenrijke vegetaties: halfnatuurlijke graslanden, lage pioniersvegetatie, parken, wegbermen en dijken. Dit is verreweg het algemeenste blauwtje van Nederland en waarschijnlijk het blauwe vlindertje dat je in een berm ziet.

Het mannetje heeft een helderblauwe bovenkant met een dunne zwarte lijn en een witte franje. Het vrouwtje is van boven bruin met een rij oranje randvlekken, en heeft vaak een blauwe bestuiving vanaf de vleugelbasis — die kan zo sterk zijn dat ze bijna blauw oogt. Beide hebben een egaal witte franje, dus niet geblokt.

Kijk naar de onderkant van de voorvleugel. Het icarusblauwtje heeft daar twee wortelvlekken dicht bij de vleugelbasis; het bruin blauwtje mist die meestal. Het heideblauwtje heeft een bredere zwarte vleugelrand en zit vrijwel alleen op heide. Het boomblauwtje is lichter, bijna hemelsblauw, heeft op de onderkant fijne zwarte stipjes zonder oranje, en vliegt hoger rond struiken en bomen.

Van vlinderbloemigen, vooral kleine klaver, rolklaver en hopklaver. Interessant detail: vrouwtjes van de eerste generatie leggen hun eitjes vooral op kleine klaver, latere generaties vooral op rolklaver. Een berm waar rolklaver mag bloeien levert dus vanzelf icarusblauwtjes op.

Goed. Hij is niet bedreigd en zijn verspreiding is sinds het begin van de vorige eeuw vrijwel onveranderd; in stedelijk gebied is hij zelfs op meer plekken te vinden dan vroeger. Hij is mobiel en gebruikt graslanden en wegbermen als verbindingszones — precies de reden waarom ecologisch bermbeheer voor deze soort zo goed uitpakt.