Bruinrode heidelibel spotten in Nederland

Van eind mei tot eind november, met de piek van eind juli tot eind september. Het is een echte nazomersoort en tegelijk vaak de laatste libel van het jaar: op een zonnige novemberdag is dit meestal de enige die je nog ziet.

Zijn optimum ligt bij ondiepe poelen die in de zomer geheel of gedeeltelijk uitdrogen — een pioniersoort dus, en een van de eerste die een nieuw gegraven poel ontdekt. Verder zit hij bij venen, kanalen en sloten. Als warmteminnende soort is hij talrijker in de zuidelijke helft van het land en in de duinen dan in het noorden.

Aan de poten: zwart met gele lengtestreepjes, en bij de voorpoten een dij die zwart-geel-zwart getekend is. Het mannetje is bruinrood, meestal minder fel dan andere rode heidelibellen. Het vrouwtje is geel en verkleurt naar bruinrood, met zwarte streepjes langs de zijkant en een legschede die schuin van het lichaam afstaat. Hij is 35 tot 44 millimeter.

De hangsnor. Bij de steenrode heidelibel loopt het zwarte voorhoofdsstreepje langs de oogranden naar beneden door, als een afhangende snor; bij de bruinrode stopt dat streepje bij de oogrand. Dat is het beslissende kenmerk en het loont om er een foto van te maken.

De bloedrode is dieper en feller rood, heeft géén gele streepjes op de poten maar geheel zwarte poten, en heeft een duidelijk knotsvormig verbreed achterlijf met een taille. De bruinrode is bruiner, slanker en heeft die gestreepte poten. Pootkleur is dus de snelste splitsing binnen de rode heidelibellen.