Beekoeverlibel spotten in Nederland

Aan een blauw achterlijf zonder zwarte punt. Uitgekleurde mannetjes zijn geheel blauw berijpt tot aan het uiteinde toe, terwijl het borststuk donkerbruin blijft met lichte schouderstrepen. Het vrouwtje ziet er heel anders uit: okerkleurig tot bruin, met een dunne zwarte lengtestreep over het midden van het achterlijf die door dwarsstreepjes wordt gekruist.

Twee dingen. De gewone oeverlibel is groter en meer pijlvormig gebouwd, en zijn uitgekleurde mannetjes hebben veel zwart aan de achterlijfspunt — precies wat bij de beekoeverlibel ontbreekt. Daarnaast zijn de pterostigma’s, de vlekjes vooraan in de vleugelpunt, bij de gewone oeverlibel zwart. Zie je een egaal blauw achterlijf zonder donkere punt, dan zit je bij de beekoeverlibel.

Die is iets groter en heeft roodbruine pterostigma’s in plaats van lichte, en zijn gezicht is wit tot blauw waar dat bij de beekoeverlibel bruin is. De zuidelijke oeverlibel is in Nederland veel zeldzamer, maar hij duikt sinds enkele jaren vaker op, dus het loont om bij een blauwe oeverlibel ook even naar het gezicht te kijken.

Omdat de larve constante, koele omstandigheden nodig heeft. Zijn leefgebied bestaat uit beekjes, sloten, kleine plassen en vennen die altijd door kwel worden gevoed — grondwater dat aan de oppervlakte komt en het water het hele jaar door op temperatuur en op peil houdt. Daalt de grondwaterstand door drainage of onttrekking, dan valt de kwel weg en verdwijnt de soort, ook als het water zelf blijft bestaan. Dat maakt hem tot een goede graadmeter voor verdroging.

Van eind mei tot half september, met de piek in juli en augustus, in Limburg, oostelijk Noord-Brabant, de Achterhoek, Twente, Salland en op de Veluwe. Een verrassing: jonge beekoeverlibellen vliegen weg van het water en zijn soms in groten getale op heidevelden aan te treffen. Loop je in juli over de heide en zie je meerdere blauwe libellen op de grond, kijk dan goed — de kans is groot dat het deze soort is.