Graspieper spotten in Nederland

In open landschap met lage vegetatie: open duinen, heidevelden, kwelders en hoogveengebieden. De hoogste dichtheden zitten in de duinen. In boerenland houdt hij het alleen nog vol in slotenrijke graslanden — uit gewoon agrarisch grasland is hij vrijwel verdwenen.

Als broedvogel van maart tot augustus. Daarnaast zijn er twee trekpieken: eind februari tot half april, en eind september tot half oktober. Vooral die najaarstrek is spectaculair — op een goede oktoberochtend trekken langs de kust duizenden graspiepers over, roepend in kleine groepjes.

De zangvlucht van het mannetje. Hij vliegt vanaf de grond bijna verticaal omhoog, zingt daar een versnellende reeks tonen, en laat zich dan met gespreide staart en stijve vleugels weer omlaag zweven terwijl de tonen afdalen. Dat parachuteren is in maart en april in de duinen en op de heide overal te zien.

Kijk naar de flanken en luister naar de roep. De graspieper heeft zwaar gestreepte flanken, de boompieper alleen fijne streepjes en een warmer bruine tint. De graspieper roept een dun, hoog “iest-iest” bij het opvliegen. De veldleeuwerik is duidelijk groter en forser, heeft een kuifje en een witte achterrand aan de vleugel.

Hij is in de duinen de belangrijkste waardvogel: de koekoek legt haar ei in zijn nest en het graspieperpaar brengt het jong groot. Dat betekent ook dat het slecht gaat met de koekoek waar de graspieper achteruitgaat. Nederland telt nog 62.000 tot 90.000 broedparen en de afname loopt al tientallen jaren door; hij staat op de Rode Lijst.

De zang is een hoge reeks aflopende tonen, meestal voorgedragen in de zangvlucht. De roep is een hoog “psiep-psiep”. Hoger op deze pagina staat een opname.