Oranjetipje spotten in Nederland

Van begin april tot eind mei, in één generatie. Daarmee is het een van de kortste vliegtijden die we hebben: mis je die weken, dan mis je het hele jaar. De mannetjes verschijnen één tot twee weken eerder dan de vrouwtjes.

Het mannetje is onmiskenbaar: een klein wit vlindertje met een grote, felle oranje vlek in de punt van de voorvleugel. Het vrouwtje mist die vlek en heeft alleen een grijszwarte vleugelpunt — daardoor wordt zij vaak voor een klein koolwitje aangezien. Kijk dan naar de onderkant van de achtervleugel: bij beide geslachten is die geelgroen gemarmerd met een mosachtig patroon, wat koolwitjes niet hebben.

Op beschutte plekken in vochtige hooilanden, langs zonnige bosranden, in bermen, langs sloten en in tuinen — overal waar de waardplanten staan. Hij komt verspreid over het hele land voor, met de meeste waarnemingen uit het oosten; in het westen en in droge gebieden als de Veluwe is hij schaarser.

Van kruisbloemigen, vooral pinksterbloem en look-zonder-look, en verder van gewone raket, ruige scheefkelk en judaspenning. Het vrouwtje legt één eitje per bloemhoofd, want de rupsen zijn kannibalistisch — twee op dezelfde plant overleeft er maar één. Wil je hem in de tuin, laat dan look-zonder-look staan en maai pas na eind juni.

Vrouwtjes besteden veel tijd aan nectar drinken en zitten daardoor vaker stil. Mannetjes patrouilleren juist onvermoeibaar langs vaste routes: langs een slootkant, een heg of een bosrand, heen en weer, op zoek naar vrouwtjes. Zie je in april een wit vlindertje met oranje punten dat maar langs blijft komen, dan is dat er één.