Eikenpage spotten in Nederland

In juli en augustus, in één generatie, op de zandgronden en in de duinen — overal waar grote eiken in de zon staan. Denk aan zonnige bosranden, eikenlanen, houtwallen, parken, binnenduinen en open plekken in het bos. De soort heeft zich de laatste decennia noordwaarts uitgebreid, tot op de Waddeneilanden.

Omdat hij vrijwel zijn hele leven hoog in de eikenkronen doorbrengt. Daar leeft hij van honingdauw, het suikerhoudende afscheidingsproduct van bladluizen, en daalt hij nauwelijks af naar bloemen. Alleen na een regenbui komt hij soms lager om nectar te drinken.

Ga in de late namiddag of vroege avond bij een grote, vrijstaande eik staan en richt je verrekijker op de bovenste takken. Dan verzamelen de mannetjes zich in de top en leveren ze felle luchtgevechten met elkaar — een paar zilverachtige stipjes die om elkaar heen tollen. Dat is voor de meeste mensen de enige manier waarop ze de soort ooit zien.

Aan de onderkant, want zo zit hij meestal. Die is egaal grijs met een dun wit streepje en een oranje oogvlekje bij een klein staartje aan de achtervleugel. Ziet hij zijn vleugels even open, dan zie je bij het mannetje een paarsblauwe glans over beide vleugels, en bij het vrouwtje alleen een paarsblauwe vlek op de voorvleugel. De spanwijdte is nog geen vier centimeter.

Van eikenknoppen, vooral van de zomereik, en bij voorkeur in hoge bomen op zonnige plekken. Het eitje wordt in de zomer bij een knop afgezet en overwintert daar; in het voorjaar boort het rupsje zich meteen de uitlopende knop in. Een oude eik langs een bosrand laten staan is daarmee het beste wat je voor deze soort kunt doen.