Zomertaling spotten in Nederland

Kort. Hij komt in maart en april aan, broedt van april tot juli, en vertrekt al in juli weer naar Afrika ten zuiden van de Sahara. Daarmee is hij onze enige eend die volledig in Afrika overwintert, en is het venster om hem te zien smal. April en mei geven de meeste kans.

In open moeras en agrarisch gebied met voedselrijke sloten, ondiepe plassen en hooiland. Hij houdt van kruidenrijk grasland met open water en een beetje reliëf. Veenweidegebieden en natuurontwikkeling langs de rivieren zijn de beste plekken. Hij is schuw en blijft graag in de dekking van oevervegetatie.

Het mannetje is onmiskenbaar: een paarsbruine kop met een brede witte wenkbrauwstreep die als een halve maan naar achteren loopt, een bruine borst, fijn grijs gebandeerde flanken en zwart-witte schouderveren met een blauwe zweem. Het vrouwtje is onopvallend bruin en lijkt sterk op een vrouwtje wintertaling.

Formaat en staart. De zomertaling is groter en mist de witte streep langs de staartzijde die de wintertaling wel heeft. Het vrouwtje van de zomertaling heeft bovendien een vager getekende kop met een duidelijkere lichte vlek aan de snavelbasis. En natuurlijk de timing: de wintertaling zit hier juist in het winterhalfjaar.

Het mannetje maakt een droge, korte, krakende roep die veel mensen kikkerachtig noemen — een geluid als een nagel over een kam. Het vrouwtje kwaakt hoog. Slecht nieuws verder: sinds de jaren vijftig en zestig is de stand met 85 tot 90 procent gedaald, tot 1.000 à 1.500 broedparen. Ontwatering, het egaliseren van reliëfrijk grasland, meer vee, vroeger maaien en verstedelijking stapelen op elkaar.