Kleine parelmoervlinder spotten in Nederland

Aan de onderkant van de achtervleugel. Daar zitten grote, opvallend ovale zilverkleurige vlekken — forser en ronder dan bij welke andere parelmoervlinder bij ons ook, en ze glanzen echt metaalachtig in de zon. De bovenkant is oranje met zwarte stippen, zoals bij alle parelmoervlinders, en de vleugelvorm is iets hoekiger dan gebruikelijk. Zit hij met gesloten vleugels, dan is de determinatie in één blik rond.

Op open pioniervegetatie en schrale, droge, warme graslanden met veel kale grond — de duinen zijn het klassieke gebied, daarnaast de hogere zandgronden. Kale grond is essentieel: de vlinder warmt zich daarop op en de waardplanten, verschillende viooltjes, groeien juist in zulke open vegetatie. Een strak dichtbegroeid grasland levert hem niet op.

Ja. Na 1960 nam hij sterk af door intensivering van de landbouw, en het leek er lang op dat hij zich zou terugtrekken tot de duinen. Sinds 2005 keert hij weer landinwaarts terug en is hij op de hogere zandgronden in lage dichtheden aanwezig. Natuurherstel en het aanleggen van bloemrijke akkerranden hebben daaraan bijgedragen — hij is daarmee een van de soorten waarbij beheer aantoonbaar effect heeft gehad.

Drie tot vier, en die overlappen elkaar, waardoor hij van begin april tot eind oktober kan vliegen. De hoogste aantallen zitten in de zomermaanden. Die lange vliegtijd met veel generaties maakt hem flexibel: hij kan snel profiteren van een goed jaar, en dat verklaart mede waarom hij zich sinds 2005 zo snel weer heeft kunnen uitbreiden.

Viooltjes, en dan vooral duinviooltje, akkerviooltje en driekleurig viooltje. Dat verklaart waar de vlinder zit: viooltjes groeien in open, schrale vegetatie met kale grond, precies het terreintype dat de vlinder zelf ook nodig heeft. De rups wordt tot 35 millimeter lang en is zwart met fijne witte spikkels, een dubbele witte rugstreep en roodbruine doorns.