Heideblauwtje spotten in Nederland

Van begin juni tot eind augustus in één generatie, soms met een kleine tweede generatie tot half oktober. Zoek op heide, en dan vooral op de overgang tussen natte en droge delen. Hij zit op de hogere zandgronden in het noordoosten, midden en zuiden van het land; in de duinen komt hij alleen nog op Texel voor.

Het mannetje is helderblauw met een smalle zwarte rand en een opvallend witte franje langs de vleugelrand. Het vrouwtje is donkerbruin met een rij oranje vlekjes langs de achterrand. Beide zijn klein — ongeveer anderhalve centimeter voorvleugel. Op de onderkant staan zwarte stippen met blauwglanzende schubjes in de oranje randvlekken.

Habitat en detail. Het icarusblauwtje is de algemene blauwe vlinder van bermen, dijken en graslanden; het heideblauwtje zit vrijwel uitsluitend op heide. Het heideblauwtje is kleiner, heeft een bredere zwarte vleugelrand bij het mannetje en die kenmerkende witte franje. Zeker weten kan met de voorpoot: het mannetje van het heideblauwtje heeft een krachtige spoor aan het scheenbeen die het vals heideblauwtje mist.

Alles. De rupsen scheiden een zoete vloeistof af en hebben speciale uitstulpbare orgaantjes die zwarte wegmieren aantrekken. Die mieren nemen de rups mee naar hun nest, waar hij beschermd tegen vijanden kan verpoppen. Zonder de juiste mieren geen heideblauwtjes — daarom zit hij zo vaak in dichte groepjes op precies één plek in een verder geschikt lijkend heideveld.

Vooral van dophei, daarnaast van struikhei, gewone brem, rolklaver en kruipbrem. Sinds 1965 is zijn areaal gehalveerd en hij staat als kwetsbaar te boek. Vergrassing en het dichtgroeien van open zandplekken zijn de kern van het probleem; kleinschalig plaggen helpt juist. Blijf op de paden — de vlinders zitten laag en de waardplanten zijn kwetsbaar.