Zwarte ruiter spotten in Nederland

Tijdens de trek: in april en mei op weg naar het noorden en van juni tot september op de terugweg — de vrouwtjes vertrekken al vanaf half juni uit de broedgebieden. Zoek op wadgebieden met zacht slik; de Dollard is de belangrijkste pleisterplaats. Verder langs plassen, rivieren en ondiepe kreken. In juli tot september gaat het om 2.300 tot 3.000 vogels.

Dan is hij onmiskenbaar: bijna fluweelzwart over het hele lichaam, fijn bespikkeld met witte randjes, met rode poten en een rode snavelbasis. Geen enkele andere Nederlandse steltloper is zwart. Hij is 29 tot 32 centimeter met een spanwijdte van 61 tot 67 centimeter.

In winterkleed lijken ze op elkaar, want beide zijn grijs met rode poten. Let dan op de vleugel: de tureluur heeft een brede witte achterrand die in de vlucht opvalt, de zwarte ruiter niet — die heeft alleen een witte wig op de rug. De zwarte ruiter is bovendien slanker, langpotiger, en heeft een langere snavel met een licht neerwaarts gebogen punt.

Ook een slanke steltloper met een lange snavel, maar met groengrijze poten in plaats van rode, en een lichte, iets opgewipte snavel. De roep verschilt duidelijk: de groenpootruiter roept een luid drielettergrepig “tjoe-tjoe-tjoe”, de zwarte ruiter een opvallend scherp “tjoe-wiet!” dat je vaak in de vlucht hoort.

Door zijn lange snavel diep in het slik te boren, op zoek naar waterinsecten, muggenlarven, kreeftachtigen en kleine visjes. Bijzonder is zijn sociale foerageren: groepen zwarte ruiters lopen dicht opeen door ondiep water en drijven daarmee gezamenlijk prooi op. Ze zwemmen daarbij geregeld een stukje mee, wat voor een steltloper ongewoon is.

Een opvallend scherp “tjoe-wiet!”, dat je vaak in de vlucht hoort. De groenpootruiter roept juist luid en drielettergrepig “tjoe-tjoe-tjoe”. Hoger op deze pagina staat een opname.