Drieteenstrandloper spotten in Nederland

Op zandstranden langs de hele Noordzeekust en op zandplaten in de Waddenzee. Hij is sterker aan het strand gebonden dan andere strandlopers en zit zelden op strekdammen of stenige oevers. Dit is de steltloper die je op een gewone strandwandeling in Zandvoort of op Terschelling gewoon tegenkomt.

Tijdens de doortrek in augustus tot oktober en opnieuw in mei. Ook in de winter zitten er vogels: 13.000 tot 21.800. In mei trekken er 22.200 tot 38.700 door. Kijk bij afgaand water, wanneer de vloedlijn vrijkomt.

Aan zijn gedrag. Hij rent razendsnel voor elke aanrollende golf weg en er meteen weer achteraan, in kleine groepjes, als een opwindspeeltje. Geen enkele andere strandloper doet dat zo. In winterkleed is hij bovendien opvallend wit — de witste strandloper die we hebben — met een donkere schouderstreep en zwarte snavel en poten. In het late voorjaar kleurt hij juist diep roodbruin.

Omdat hij geen achterteen heeft, wat hem onder onze strandlopers uniek maakt. Drie tenen naar voren en niets naar achteren. Dat is in het veld nauwelijks te zien, maar het verklaart wel de naam. Zijn Latijnse naam Calidris alba verwijst naar dat opvallende wit.

Kleine krabbetjes, garnalen, schelpdiertjes, wormen en insecten, die hij pikkend en priemend uit het natte zand haalt; hij gebruikt daarbij reuk, smaak, tast én zicht. Broeden doet hij in het hoge noordpoolgebied — Groenland, Spitsbergen, Noord-Canada en Siberië — op schaars begroeide, stenige toendra. Sinds 2010 zijn de aantallen stabiel.