Snoek spotten in Nederland

In vrijwel alle zoete wateren: sloten, vaarten, plassen, kanalen, rivieren en vennen. Wat hij nodig heeft is helder, stilstaand tot langzaam stromend water met veel oever- en waterplanten. Vooral jonge snoeken zijn afhankelijk van die begroeiing, want zonder dekking worden ze zelf opgegeten — ook door soortgenoten.

Van februari tot mei, tijdens de paaitijd. Dan trekken de vissen naar ondiepe, begroeide oevers en ondergelopen weilanden, waar ze soms in tientallen centimeters water liggen. Buiten die periode is de vroege ochtend of de avond het beste moment. Een polariserende zonnebril haalt de weerspiegeling van het wateroppervlak en maakt het verschil tussen wel en niet zien.

Aan zijn vorm: langgerekt en torpedovormig, met een opvallend brede, platte bek als een eendensnavel, vol naar achteren gerichte tanden. De kleur loopt van groen tot grijsbruin met gele tot goudkleurige vlekken die vaak dwarsbanden vormen. Anders dan de snoekbaars heeft de snoek maar één rugvin, die ver naar achteren staat. Hij kan tot ongeveer 140 centimeter worden.

Als loerjager. Hij hangt bewegingloos tussen het riet of de waterplanten, perfect gecamoufleerd, en schiet dan in een fractie van een seconde naar voren. Doordat rugvin en aarsvin ver naar achteren staan, kan hij explosief versnellen. Jonge snoeken eten zoöplankton en waterdiertjes; volwassen dieren eten vrijwel alles wat zwemt en in hun bek past, tot amfibieën, jonge watervogels en muizen aan toe.

Aan een plotselinge onrust in het water: een school kleine visjes die als één geheel opspringt of naar de kant vlucht. Dat verraadt een aanval. Verder loont het om langs een beschutte, begroeide oever te lopen en de randen af te turen — een stilliggende snoek zie je pas als je weet waar je op moet letten. Hij is beschermd via de visserijregels, met een minimummaat van 45 centimeter en een gesloten tijd van 1 maart tot en met 31 mei.