Rotgans spotten in Nederland

Van oktober tot eind mei in het Waddengebied en de Zeeuwse delta. Bij laag water foerageert hij op het wad, bij opkomend water wijkt hij uit naar kwelders en aangrenzende graslanden. De grootste aantallen zie je in april en mei, vlak voor het vertrek. Nederland herbergt 51.600 tot 60.800 overwinteraars.

Kleur en formaat. De rotgans is kleiner en veel donkerder: kop, hals en borst zwart, met slechts een klein wit streepje aan de zijkant van de hals. De brandgans heeft juist een opvallend wit gezicht dat scherp afsteekt tegen een zwarte hals, en een lichtgrijze, gebandeerde rug. De Canadese gans is fors groter, bruin, met een witte kinvlek die tot onder de wang doorloopt.

Aan een laag, rollend “rrrò… rrrò” — geen luid geschetter maar een zacht keelgeluid dat een grote groep laat klinken als verre brandingsgeruis. Wie voor het eerst bij een foeragerende groep rotganzen staat, valt vooral dat gemompel op.

Van oorsprong zeegras, en verder zeesla en andere wieren op het wad. Doordat het zeegras in de Waddenzee grotendeels is verdwenen, is hij steeds meer op gras van kwelders en binnendijkse weilanden overgestapt. Die overstap is de reden dat je hem tegenwoordig ook in gewone polders ziet grazen.

Hij broedt op de Siberische toendra, waar poolvossen de belangrijkste nestrovers zijn. In jaren met veel lemmingen richten die vossen zich daarop en laten ze de ganzennesten met rust; in lemmingarme jaren storten ze zich op de eieren. Vroeger leverde dat een keurige driejarige cyclus op. Door klimaatverandering is die lemmingcyclus verstoord, waardoor het aantal jonge vogels minder voorspelbaar is geworden.